Mikao Usui 臼井甕男 (1865–1926) (Photo credit: Wikipedia)

door Hilde Thijs

Sinds de tijd dat ik in mijn eentje twee jongens grootbracht en nog bij het onderwijs werkzaam was, was ik altijd van de partij als er griep heerste. Spaanse, Mexicaanse, het kon zo gek niet zijn, of mijn lichaam werd erdoor gegrepen. Maar niet zomaar op ieder willekeurig moment, nee, uitsluitend als het vakantie was. Of weekend.

Ik herinner me dat ik met mijn jongens op pad toog om de kerstdagen samen in Antwerpen door te brengen. Dat leek een prachtig idee, zo’n sfeervolle stad te bezoeken op het moment dat deze is ondergedompeld in lichtjes, kerstmannen, overdadig versierde bomen en de meest onbereikbare cadeautjes in de felverlichte etalages. Ik had een schitterende hotelkamer voor ons drietjes geboekt, in die tijd voor ons een bijna onverantwoorde luxe, maar we zouden het er nou eens een keertje van nemen. Dus zogezegd, zo gedaan. Ik reed met de jongens in mijn knalgele autootje, gepakt en gezakt, voorzien van feestelijke kerstkleding in de koffers, naar België, waar het leven goed was. Dat zou genieten worden.

De eerste dag ging alles goed. We installeerden ons in de ruime hotelkamer en verlieten het hotel voor een gezellige wandeling door de mooie winkelstraten. De verleidingen om ons heen waren groot en het kostte moeite om de aandacht van de jongens telkens af te leiden van allerlei prachtigs dat bruin natuurlijk niet kon trekken.

Toen we moegewandeld waren, togen we terug naar de hotelkamer, waarna het tijd werd om te gaan eten bij het buffet dat fraai opgemaakt stond uitgestald in het restaurant. Allerlei heerlijks glimlachte ons uitnodigend tegemoet. Er waren grote schalen met allerlei aantrekkelijke vissalades en diverse smakelijk bereide groenten. De jongens keken hun ogen uit en schepten gretig hun grote borden vol. Ik volgde hun voorbeeld, maar was iets matiger in mijn aanval. We vonden een tafeltje dat geschikt was voor ons drietjes en de jongens vielen met gezonde eetlust aan. Op dat moment begon het. Ik voelde – zo begint het bij mij altijd – op een rare plaats, namelijk achter in mijn neus, keelpijn opzetten. Normaal gesproken breidt vanaf dat punt de keelpijn zich uit naar mijn strottenhoofd, vanwaar het verder afzakt naar de luchtpijp en dan is Leiden in last, dan wordt er gehoest. Als het hoesten eenmaal is begonnen, is er geen weg terug, dan lijkt het alsof mijn longen eruit moeten. Dan klinkt het gebulder in de wijde omgeving, dag en nacht, zodat niet alleen mezelf maar ook anderen geen rust wordt gegund. Deze destructieve symptomen worden dan nog aangevuld met een koortsig gevoel in mijn hoofd en branderige ogen. Het liefst wil ik mijn bed in om er nooit meer uit te komen.

Van Antwerpen hebben we die kerstdagen weinig meer gezien, van het hotel ook. Ik weet dat de jongens een keer kort met hun tweetjes zijn wezen wandelen, maar verder herinner ik me van dat uitstapje niet veel. De jongens hebben televisie gekeken en samen spelletjes gedaan. Dit weet ik, omdat ze mij volslagen met rust hebben gelaten, de schatten. Maar ja, geef ze eens ongelijk: met mij was domweg geen land te bezeilen.

Over zeilen gesproken: ook tijdens een zeiltocht die wij met ons drietjes maakten, ben ik ziek geweest en heb ik langdurig koortsig in mijn kooi gelegen. De boot lag in de haven en de jongens vermaakten zich met elkaar en met de bijboot. (Het moge duidelijk zijn dat mijn inkomen inmiddels verbeterd was). Soms ben je gewoon te ziek om alles in te pakken en achter het stuur te kruipen, om je jongens weer veilig thuis te brengen.

Als ik daar allemaal zo aan terugdenk, dan valt me op dat ik zelden gedurende de werkweek ziek was. Mijn lichaam kiende het kennelijk steeds zo uit dat er altijd gewoon gewerkt kon worden. “Ziek zijn dat doe je maar in je eigen tijd,” was schijnbaar de overtuiging van mijn lichaam.

Toen heb ik op een mooie dag kennisgemaakt met Reiki. Ik las erover en wilde er meer en meer over weten. Ik ben er helemaal ingedoken, zeg maar, en ben voor de studie gegaan. Ik heb het geleerd en sindsdien behandel ik mijn lichaam, dat die vreemde overtuiging heeft, met Reiki, zodra er klachten opdoemen. Ook nu ben ik nog altijd van de partij, als er in het hele land mensen liggen te puffen van de koorts, te hoesten alsof hun longen eruit moeten, of liggen te braken of anderszins veelvuldig en haastig het toilet moeten bezoeken, dat vervolgens grondig dient te worden ontsmet. Vol overgave werpt mijn lichaam zich in de strijd. Maar er is een belangrijke kentering in mijn leven gekomen: dankzij de Reiki, die mij heerlijk hete helende handen heeft geschonken, ben ik doorgaans na een dag van de narigheid verlost. Ik geef ruiterlijk toe dat er klachten zijn die de Reiki niet binnen een dag op kan lossen. Een voorbeeld is mijn muisarm: het is niet zo vreemd dat de Reiki dat niet op kan lossen, aangezien ik een onverbeterlijke computerslaaf ben. Aangezien ik te eigenwijs ben en niet van de computer af kan blijven, wordt de oorzaak niet weggenomen. Tja, logisch dat die arm pijn blijft doen. Of moet ik zeggen ‘telkens opnieuw pijn gaat doen’, want ere wie ere toe komt, Reiki verzacht wel degelijk elke avond de felle pijn in mijn elleboogholte, onderarm en de muis van mijn hand.

Natuurlijk behandel ik niet alleen mezelf. In mijn praktijk komen mensen met de meest uiteenlopende klachten. Ze gaan geheel gekleed op mijn behandeltafel liggen en ondergaan een weldadig bad van liefdevolle aandacht en genezende energie, die via mijn handen aan hen wordt doorgegeven. De gezichten, op het moment dat ze mijn praktijkruimte na de behandeling weer verlaten, spreken boekdelen: opgelucht, blij, dankbaar, omdat ze plotseling veel minder pijn hebben, of gemakkelijker kunnen lopen en bewegen. En het zijn niet alleen lichamelijke klachten die door Reiki worden geheeld. Ook de geest wordt onder handen genomen. Waar eerst onrust was, bijvoorbeeld door boosheid, angst, frustratie, onzekerheid, of wat dan ook, verschijnt plotseling rust, kracht en geestelijk evenwicht ten tonele. Wat dit laatste betreft, moet ik toegeven dat ik naast Reiki ook mijn diploma’s heb gehaald voor counselling, coaching en hypnotherapie. Want gaandeweg werd mij tijdens de Reikibehandelingen duidelijk dat de mensen toch graag ook dat gesprek willen. Het gesprek waarin zij eens tegen iemand aan kunnen kletsen over iets dat hen een beetje of heel erg dwarszit. De extra kennis die ik heb opgedaan in deze drie studies werpt zijn rijpe vruchten af. Vaak komen mensen zelfs niet voor Reiki, maar vragen ze rechtstreeks om een reeks sessies voor hypnotherapie, of alleen counselling of coaching.

Het mooie van hypnotherapie is dat het, net als Reiki, zowel lichamelijke als geestelijke zaken kan aanpakken. Er bestaan voorbeelden van operaties die zonder verdoving onder hypnose werden uitgevoerd zonder dat de patiënt pijn heeft ervaren. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Er bestaat ook nog zoiets moois als zelfhypnose. Deze techniek heb ik toegepast om mijn eigen slapeloosheid te behandelen. Hierdoor slaap ik tegenwoordig door de bank genomen toch aanzienlijk beter dan, zeg maar, een jaar geleden. Ik zou misschien eens een zelfhypnose moeten opstellen, om mezelf van mijn computerverslaving en zo van mijn muisarm te genezen. Dat zou betekenen dat ik geen verhaaltjes meer kan schrijven. En dat ik geen websites meer kan bouwen en geen vertalingen meer kan maken, om mijn brood te verdienen en dat ik geen e-mail berichten meer kan beantwoorden. Mijn sociale leven ligt dan op zijn … dinges.

Wel heb ik voor mijn muisarm een alternatief. De geëerde lezer denkt toch hoop ik niet dat ik al deze woordjes handmatig aan het typen ben? Want als hij dat denkt, zit hij er vies naast. Deze tekst, die u nu aan het lezen bent, heb ik keurig netjes aan mijn computer gedicteerd, inclusief leestekens, nieuwe alinea’s en witregels. Ook alle andere teksten die ik in mijn computer zet, komen er dankzij mijn dicteersoftware. Die bezit ik in twee talen, dus ik kan zowel Nederlands als Engels dicteren en al die tijd krijgt mijn muisarm rust. Wel moet ik nog veel muizen als ik bezig ben met het bouwen en onderhouden van websites. Dat komt vanwege de plaatjes, de tekstvakken, de webformulieren, de menu’s, enzovoorts, kortom alles wat u graag op een website wilt tegenkomen. Die kan ik niet dicteren. En toch heb ik klanten die hun website op een bepaalde dag functioneel en fraai ogend online willen hebben. En ik heb klanten die hun zowel taalkundig als redekundig perfecte vertalingen en gelokaliseerde teksten op tijd willen kunnen gebruiken. Heel veel, maar niet alles kan worden gedicteerd.

Maar ik ben nogal aan het uitweiden. Ik vraag me intussen bezorgd af of het soms bijna weekend is, want ik voel op dit moment hoe er op een rare plaats, namelijk achter in mijn neus, een scherpe keelpijn komt opzetten, die zich langzaam maar zeker uitbreidt naar mijn strottenhoofd. Ook heb ik een koortsig gevoel in mijn hoofd. Zou een stevige borrel nog helpen, of is het daarvoor nu al te laat?

Toch zou een echte griep mij nu niet meer in zijn greep mogen krijgen, want ik heb de proef op de som genomen en mij laten verleiden tot een griepprik. Ik wilde wel eens weten of dit verschil maakt met dat vreemde lichaam van mij dat er zulke zonderlinge denkbeelden op na houdt. Ik laat u graag bij een volgende gelegenheid weten of de griepprik heeft geholpen en of ik een hypnose heb kunnen bedenken waarmee ik mezelf rigoureus van mijn muisarm heb kunnen bevrijden.

Houd mij dus in de gaten!

Reiki written in Shinjitai Japanese. (Photo credit: Wikipedia)

door Hilde Huisman-Thijs

Over de vraag wat nou precies alternatief is, in de zin van alternatieve geneeswijzen, bestaan verschillende inzichten. Vaak wordt over de alternatieve genezer wat lacherig gedaan. Men denkt minachtend aan het vroegere kruidenvrouwtje, of aan de heks die zich bezighield met allerlei griezelige brouwsels, of aan zweverige types die op televisie verschenen en daar met een boel hocus pocus en veel vertoon schijnbaar wonderlijke genezingen verrichtten. Helaas hebben vele van deze types de alternatieve geneeskunde weinig goeds gebracht: mensen die gezond hadden moeten worden, gingen tegen de verwachting in toch dood en de genezer werd vervolgd en verguisd, de hele alternatieve sector in zijn val meeslepend.

Toch was dat kruidenvrouwtje van toen zo gek nog niet.

We zijn het er wel over eens dat het woord alternatief staat voor anders. Anders dan het gebruikelijke.

De vraag wat dan gebruikelijk is, dient als eerste te worden beantwoord.

Wat wij tegenwoordig verstaan onder reguliere geneeskunde, de geneeskunde die wordt bedreven door onze huisarts en de specialisten in onze ziekenhuizen, is gebaseerd op een systeem dat nog niet zo heel oud is. Pas in de negentiende eeuw werden de oude ideeën over het ontstaan en het effectief bestrijden van ziekten vervangen door bacteriologie en virologie, op grond van laboratoriumonderzoek en de ontwikkelingen in de chemie. Toen werd gaandeweg alles anders, beter (dacht men). Want er werden middelen gevonden tegen allerlei kwalen en het leek erop dat voor alle zieken de zon van gezondheid zou gaan schijnen.

Al de kennis en de wijsheden op het gebied van heelkunde uit het verleden werden zo niet als ‘achterlijk’ bestempeld, dan toch tamelijk minachtend terzijde geschoven, omdat ze niet gebaseerd waren op de moderne wetenschap, die nu eenmaal alles beter wist en voor alle ziekten, zowel lichamelijke als geestelijke, een prima oplossing had. Of toch niet?

Onze ‘moderne’ reguliere medicijnen bevatten doorgaans voornamelijk chemische bestanddelen. Belangrijk kenmerk van de reguliere geneeswijze is dat ze zich baseert op, of in elk geval tracht te baseren op ’evidence-based medicine’ – wat wil zeggen dat er geen plaats is voor eigen theorieën van de arts of wetenschapper als de werkzaamheid van de daaruit voortkomende behandelwijzen niet kan worden aangetoond. Het uitgangspunt is steeds de bestrijding van de veroorzaker van de kwaal of ziekte, het virus of de bacterie. Deze medicijnen binden in veel gevallen echter niet alleen de strijd aan met de stoffen in ons lichaam die klachten en ziekten veroorzaken, maar ook met stoffen die ons lichaam hard nodig heeft, om gezond te blijven of te worden.

De alternatieve geneeskunde benadert de klacht precies andersom, namelijk vanuit het vermogen van de mens zelf. Binnen de Reiki bijvoorbeeld wordt uitgegaan van het zelfhelend vermogen van het menselijk lichaam en de menselijke geest. Het enige dat Reiki doet is energie toevoegen, een krachtige, goddelijke, universele, helende levensenergie, die het lichaam en de geest kunnen inzetten om zichzelf te helen. Zo kan het lichaam toe met minder, of soms zelfs geheel zonder lichaamsvreemde medicijnen, die in veel gevallen wel goed kunnen doen, maar beslist ook een boel kwaad aanrichten. Denk aan de nare bijwerkingen van vele ‘paardenmiddelen’.

Ook de homeopathische geneeskunde gaat uit van de werkzaamheid van het lichaam zelf. Het principe is als volgt: door aan het lichaam een middel toe te voegen dat een sterke verdunning is van stoffen die dezelfde symptomen oproepen als de te bestrijden ziekte, wordt het lichaam gestimuleerd om zelf de nodige antistoffen aan te maken en daarmee de kwaal zelfstandig te bestrijden.

In alle complementaire methoden en geneeswijzen worden aangeboden kan ditzelfde principe worden teruggevonden: er wordt uitgegaan van het goede dat er al is en geprobeerd om dat te versterken, in plaats van iets nieuws, vaak lichaamsvreemds, toe te voegen. Er zijn talloze verschillende complementaire methoden te vinden, die alle deze ene filosofie met elkaar gemeen hebben: zij versterken elk op hun eigen manier datgene wat het lichaam en de geest zelf kunnen doen of aanmaken om zichzelf te helen.